تولَّاى اين از ما اوليترند . و امّا آنچه ديگران كردند كه پيش ( 1 ) من بودند ، آن عقوق بود و قطع رحم ، و حاشا كه من آن كنم كه ايشان كردند ! و به خداى [ بر من ] ( 2 ) كه من پشيمان نبودم بر وليعهد كردن رضا . و من مى ( 3 ) خواستم كه اين كار از گردن خود بيفگنم و بكلَّى در كردن او كنم ، و لكن او ابا كرد و چون با جوار رحمت خدا شد و كار از آن بگشت و خداى تقديرى دگر كرد فرمان خداى راست . امّا پسر او ابو جعفر : من عزم مصمّم كرده‌ام بر آن كه دختر به او دهم و با او پيوند كنم از آن كه ( 4 ) شناخته‌ام [ او را ] ( 5 ) ، [ و عقل و فضل و ادب و راى و صيانت او ، و آن كه در عهد خود از اقران خود و جز اقران خود قرين ندارد ، و إن شاء اللَّه كه آنچه من از او شناخته‌ام ] ( 6 ) شما نيز بدانيد ، و مردمان را معلوم شود و بدانند كه راى من صواب است درين باب . گفتند : چون چنين است كه امير المؤمنين را به او راى است و در او رشدى مىبيند ، توقّف كند ( 7 ) تا او چيزى بياموزد و پاره‌اى فقه برخواند كه ما دانيم كه اين سن كه او راست علمى و فقهى نباشد او را . گفت : من اين جوان را از شما بهتر دانم و بر احوال او مرا وقوف تمام است ، او از اهل بيتى ( 8 ) است كه مادّهء فضل و علم ايشان از خداى باشد و الهامى كه خداى تعالى او را و پدران او را داد ، كه ايشان در علم دين به كسى محتاج نباشند ، و همهء جهان به ايشان محتاج باشند ( 9 ) ، و ايشان در اين معنى به درجهء كمال باشند ( 10 ) ، و آنان كه جز ايشان بودند از رعايا ناقص همه از ايشان گرفتند و آموختند ، و اگر خواهى ( 11 ) تا بدانى ( 12 ) كه اين چنين است كه من گفتم امتحان كنيد ( 13 ) اين جوان را با آنچه شما خواهيد از مسايل در فنون علم تا پيدا شود [ شما را اين كه من مىگويم . گفتند : روا باشد ، رها كن ما را تا ما كسى را نصيب كنيم كه او را مسأله پرسد از فقه و شريعت تا پيدا شود ] ( 14 ) آنچه مقصود ماست ، اگر

--> ( 1 ) . لت از . ( 14 - 6 - 5 - 2 ) . اساس : ندارد ، با توجّه به مج ، وز افزوده شد . ( 3 ) . لت : و من خود . ( 4 ) . مج ، وز ، مت : از آن جا كه . ( 7 ) . مج ، وز ، مت ، لت : توقّف فرمايد . ( 8 ) . مج ، وز ، مت : اهل البيتى . ( 10 - 9 ) . مج ، وز ، مت : بودند . ( 11 ) . خواهى / خواهيد . ( 12 ) . بدانى / بدانيد . ( 13 ) . مج ، وز ، مت ، بم : كنى / كنيد .